Ροή εξελίξεων Παγκόσμιοι δείκτες

Login:
  Login
  site map | επικοινωνία
  αναζήτηση
   
 
Η γνώμη μας
Σκέψεις για μια νέα Ελλάδα

Λίγο ιστορικό παρελθόν και περισσότερο μέλλον

8 Δεκεμβρίου 2014

Πανεπιστημιακός κατά την παρουσίαση βιβλίου για την βιομηχανία είπε ότι ήταν «σχεδόν πτωχευμένη από το 1973 η ελληνική βιομηχανία».  Δεν μπορεί όμως να έχει προσωπική γνώση γιατί τότε ήταν ακόμα στο Λύκειο.  Αρα η γνώμη του αυτή πρέπει να προέρχεται από λάθος αναγνώσματα.  Η αναφορά στην «σχεδόν πτωχευμένη  βιομηχανία» και τα λεχθέντα από τον ίδιο περί οικονομίας που ανακυκλώνεται «μεταξύ καταστημάτων ρουχισμού, καταστημάτων υποδημάτων, καφετέριες και σουβλατζίδικα, δεν μπορεί να ελπίζει σε ανάπτυξη» αποτελούν δυστυχώς περισσότερο περιγραφή της οικονομίας του 2014 παρά του 1973.  Η άγνοια αυτή της οικονομικής ιστορίας της χώρας και η αναφορά στην ίδια ομιλία ότι «πρώτο βήμα στην προσπάθεια αναπτυξιακής εξυγίανσης, ιδιαίτερα μάλιστα όταν σε απειλεί ένας θανάσιμος κίνδυνος, όπως απειλεί τη χώρα μας σήμερα, είναι η ορθή και ακριβής αντίληψη της κατάστασης» γιατί τελικά «η ειλικρίνεια απελευθερώνει δυνάμεις, το ψέμα τις εγκλωβίζει», με ώθησε στην προσπάθεια απελευθέρωσης της δύναμης της αλήθειας.  

Για να περάσουμε σε μια νέα Ελλάδα χρειαζόμαστε κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις που να ασχολούνται με το τι πρέπει να κάνουν για το καλό της Ελλάδος και όχι τι πρέπει να κάνουν για να επανεκλεγούν ή για να κυβερνήσουν αυτοί και όχι οι άλλοι... Από την μεταπολίτευση και μετά λίγες ήταν οι περιπτώσεις που οι κυβερνήσεις ασχολήθηκαν με την σωστή πορεία της χώρας…  Ήρθε η ώρα λοιπόν για μια Νέα Ελλάδα.  Βεβαίως πρέπει όλοι να κοιτάζουμε προς το μέλλον αλλά αν κοιτάξουμε λίγο και το παρελθόν θα βγούμε κερδισμένοι και δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.  Ο Έλληνας έχει υποστεί αγόγγυστα τεράστιες θυσίες για να ορθοποδήσει η χώρα.  Του οφείλουμε λοιπόν να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος! 

Πρώτο μας μέλημα πρέπει να είναι οι αλήθειες, οι οποίες πρέπει να επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν κατανοητές από όλους, ακόμα και από εκείνους που νομίζουν ότι δεν τους συμφέρει να τις κατανοήσουν.  Για παράδειγμα, ας δούμε τι ακριβώς είναι το πρωτογενές «πλεόνασμα».  Είναι «πλεόνασμα» προ τόκων και χρεολύτρων και επομένως δεν είναι χρήματα διαθέσιμα για να διανέμονται από κανέναν, ούτε την Κυβέρνηση, ούτε την Αντιπολίτευση, ούτε το Μισθοδικείο, ούτε το Συμβούλιο της Επικρατείας, ούτε και τον Αρειο Πάγο.  Ειδικότερα το λεγόμενο «κοινωνικό μέρισμα» είναι περισσότερο διόρθωση αδικιών που συντελέστηκαν σε βάρος ορισμένων ομάδων για την δημιουργία και την είσπραξη του «πλεονάσματος».  Θα χρειασθούμε πολλά χρόνια τέτοιων «πλεονασμάτων» για να μειώσουμε το χρέος του κράτους σε ανεκτά επίπεδα, εκτός αν επιταχύνουμε τον ρυθμό της ανάπτυξης.  Οπότε πρέπει να αναζητήσουμε πώς θα επιταχύνουμε την ανάπτυξη. 

Αν θέλουμε να διδαχθούμε από την αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας για να προχωρήσουμε τώρα σε ένα σωστό δρόμο, πρέπει να αρχίσουμε από την περίοδο μετά τον πόλεμο, την κατοχή, τον συμμοριτοπόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε.  Η κυβέρνηση Σοφούλη - Τσαλδάρη μας γλύτωσε, με τεράστιο κόστος, από την κατάτμηση της χώρας και την παράδοση της Θράκης και της Μακεδονίας σε ξένα κομμουνιστικά χέρια αλλά και την απορρόφηση του  υπολοίπου της χώρας στο κομμουνιστικό παραπέτασμα.  Η υγιής ανάπτυξη της Ελλάδας άρχισε ευθύς μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ακόμη καταστροφικότερο εμφύλιο.  Η κυβέρνηση Παπάγου του Συναγερμού με τον Μαρκεζίνη Υπουργό Συντονισμού έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη που συνεχίσθηκε μέχρι το 1973.

Στην ανάπτυξη επί Συναγερμού βοήθησε σημαντικά η υποστήριξη του Σχεδίου Μάρσαλ ενώ εναντίον του σχεδίου, των Αμερικανών εν γένει και των Ελληνικών επιχειρήσεων που χρησιμοποίησαν τα δάνεια του Μάρσαλ εκτοξεύτηκε κομμουνιστική λάσπη.  Έγινε προπαγάνδα για «παγωμένες πιστώσεις».  Σίγουρα θα υπήρξαν και δάνεια που έγιναν «κόκκινα» στο χαρτοφυλάκιο του ΟΧΟΑ, όπως γίνεται και σήμερα στις τράπεζες.  Στην συντριπτική τους πλειοψηφία όμως τα δάνεια αξιοποιήθηκαν από τις εταιρείες και επιστράφηκαν τελικά στον ΟΧΟΑ, που έγινε κατόπιν ΟΒΑ και μετά ΕΤΒΑ.  Έτσι και οι τρεις αυτοί οργανισμοί κεφαλαιοποιήθηκαν με τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ που είχαν αξιοποιηθεί από τις επιχειρήσεις για επενδύσεις.  Τα περί καρπώσεως των κεφαλαίων αυτών από τους επιχειρηματίες που τα εισέπραξαν είναι σκέτη κομμουνιστική προπαγάνδα…  Αν όντως υπήρξαν και μερικοί τέτοιοι επιχειρηματίες, αυτοί ανήκουν, όπως και τώρα, στην δικαιοδοσία των εισαγγελέων.

Η ανάπτυξη συνεχίστηκε με γοργούς ρυθμούς επί ημερών ΕΡΕ, Ενώσεως Κέντρου και της πρώτης δικτατορίας. Ήταν μάλιστα θέμα εθνικής υπερηφάνειας να συγκρινόμαστε μόνο με τους (τότε) ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξης της Ιαπωνίας.  Υπολογίζαμε όλοι ότι με αυτούς τους ρυθμούς σύντομα θα ξεπερνούσαμε την Ιταλία και την Βρετανία σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ.  Επιτυχημένη δημοσιογράφος χαρακτήρισε την περίοδο ως την «εποχή που η Ελλάδα δημιουργούσε».  Όλη αυτή την ανάπτυξη την διεκπεραίωσαν φυσικά και οι κυβερνήσεις αλλά και η φωτισμένη αστική τάξη.   Η ανάπτυξη σταμάτησε επί των ημερών της δεύτερης χούντας και δεν ξαναπήρε εμπρός καθ’ όλη την μεταπολίτευση.  Η αστική τάξη λοιπόν δεν «βάρεσε» καθόλου άτακτη υποχώρηση, όπως υποστήριξαν μερικοί.  Εξεδιώχθη από την σοσιαλμανία, το «δώστα όλα» και κυριότερο από την ανομία που ανέχθηκαν όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης.   Εξάλλου οι κυβερνήσεις αυτές έλαβαν μέτρα που εν γνώσει τους θα χρεοκοπούσαν εταιρείες για να τις κρατικοποιήσουν.  Και τέλος εξοστράκισαν κυριολεκτικά, με την αρχαία σημασία της λέξης αλλά χωρίς ψηφοφορία, διεθνείς και εθνικές επιχειρήσεις και επιχειρηματίες από την χώρα.
 
Το 1973 η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου άρχισε όντως το ξήλωμα της ελληνικής βιομηχανίας με μια σειρά από μέτρα πανικού που νόμισε ότι θα αντιμετώπιζαν την πετρελαϊκή κρίση.  Το ξήλωμα συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε επί μεταπολίτευσης με την εξοστράκιση ή την ώθηση στην χρεοκοπία πολλών στοχευθεισών επιχειρήσεων για διάφορους λόγους.  Αν όλες οι κατηγορίες που είχαν τότε εκτοξευθεί κατά της βιομηχανίας, που δυστυχώς ακούγονται ακόμα, περί εσωστρεφούς, κρατικοδίαιτης και ούτω καθεξής ήταν αληθινές, οι τότε κυβερνήσεις δεν είχαν παρά να απογαλακτίσουν τις επιχειρήσεις και να τις παραδώσουν στις αγορές για να τις συνετίσουν.  Αντ’ αυτού δημιούργησαν επιλεκτικές προγραφές ημι-σοβιετικού τύπου με δύο κριτήρια: ποιες εταιρείες δεν είχαν πάψει να προοδεύουν μέχρι και το 1973, και «επομένως  ήταν χουντικές», και «σε ποιες θα μπορούσαμε να βολέψουμε τα δικά μας παιδιά»…  

Η  διόγκωση του χρέους που παραδόθηκε κάτω από 20% από την πρώτη χούντα άρχισε σιγά σιγά να μεγαλώνει, μέχρι που θέριεψε και έφτασε στα γνωστά τραγικά αποτελέσματα του 2009.  Η μεταπολίτευση επιδόθηκε σε κακή διαχείριση [πλην ελαχίστων εξαιρέσεων] στηριζόμενη στην κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων και στην χρήση των δανείων για καταναλωτικούς και ψηφοθηρικούς σκοπούς αντί για την επένδυση των τεράστιων αυτών πόρων στην ανάπτυξη.  Αυτοί δημιούργησαν την Ελλάδα που κατανάλωνε τα δανεικά…

Αλλά η σοβαρότερη παράλειψη της μεταπολίτευσης ήταν η ανοχή της ανομίας στην οποία επανερχόμαστε γιατί δεν έχει ακόμα αποδοθεί σε αυτήν η δέουσα σημασία.  Η αψήφηση των νόμων θεωρήθηκε από το λαϊκίζον κοινό σαν δημοκρατικό δικαίωμα και ο φόβος του «πολιτικού κόστους» απέτρεψε τους κρατούντες από την εφαρμογή των νόμων που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει.  Έτσι διαλύθηκε κάθε έννοια δικαιοσύνης και επικράτησε το δίκαιο των διαμαρτυρομένων.  Ουδέποτε το κοινοβούλιο διαμαρτυρήθηκε για το σύνθημα τους ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».  Ως εκ τούτου, σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση στην Βουλή, οι διαδηλώσεις είχαν φτάσει για πολλά χρόνια τις 4,4 την ημέρα στην Αττική και τις 14 σε όλη την Ελλάδα.  Φτάσαμε μάλιστα σε σημείο να υποστηρίζεται ότι η «αριστερή» βία είναι καλύτερη από την «δεξιά» βία και ακόμα ότι η «αριστερή» συλλογή απορριμμάτων είναι διαφορετική, και καλύτερη, από την «δεξιά» συλλογή. Αυτοί που πρέπει να «σηκωθούν από τον καναπέ», όπως υποστηρίχθηκε, είναι αυτοί που ανέχονται τέτοιους ισχυρισμούς και δεν μπορεί να είναι η αστική τάξη που έχει καθηλωθεί από ένα εκλογικό σύστημα που αποτρέπει πάσα είσοδο νέων προσώπων και διαιωνίζει τους ίδιους αποτυχημένους και τα παιδιά τους στην εξουσία.  Βεβαίως η ανομία δεν ενθαρρύνει τις επενδύσεις ούτε και οι συμβαδίζουσες καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης, που συναγωνίζονται και την αυταρχικότερη αρνησιδικία.  Δεύτερο μέλημα λοιπόν πρέπει να είναι η αποκατάσταση των νόμων.  Αλλά επί αυτού του σημείου θα επανέλθουμε.         
 
Τι πρέπει να κάνουμε ώστε το μέλλον μας να γίνει καλύτερο;  Για να γυρίσουμε στην Ελλάδα που δημιουργεί, οφείλουμε να αφήσουμε οριστικά πίσω μας την Ελλάδα που καταναλώνει.  Έχουμε επικεντρώσει την προσοχή μας στην έλλειψη ρευστότητος και ιδού που η επιθυμητή ρευστότης είναι προ των πυλών.  Αλλά το χρήμα δεν είναι αρκετό.  Χρειάζεται και κλίμα και η ανάγκη αυτή είναι το τρίτο βασικό μας μέλημα.  Για αυτό το κλίμα, αντλώντας από το παρελθόν, διαγράφουμε τι πρέπει να πετύχουμε για να είναι το μέλλον μας δημιουργικό, παραγωγικό και εξαγωγικό. 

Χρειάζεται εμπιστοσύνη στην κρατική διακυβέρνηση.  Υπάρχουν άπειρα προβλήματα και άλλες τόσες πολύπλοκες αλλά και απλές λύσεις.  Οι συνεχείς πολιτικές κορώνες για εκλογή Προέδρου και το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών δεν δημιουργούν επενδυτικό κλίμα.  Όλα τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία πρέπει να παρουσιάζουν ρεαλιστικά πολιτικά προγράμματα και τους τρόπους χρηματοδότησής τους.  Πρέπει να καταργηθεί η εμμονή πολλών βουλευτών στο πελατειακό σύστημα διακυβέρνησης και η προβολή αντιρρήσεων σε κάθε μεταρρύθμιση.  Το νέο Δημόσιο απαιτεί μορφωμένους και καλά αμειβομένους δημοσίους υπαλλήλους (δ.υ.).  Όλοι οι νεοπροσλαμβανόμενοι υπάλληλοι του Δημοσίου να γνωρίζουν υπολογιστές και αγγλικά.  Οι ήδη μόνιμοι δ.υ. να τα διδαχθούν.  Να καθιερωθούν οι εξετάσεις αξιολόγησης των δ.υ.  Να ελέγχεται η συμπεριφορά των δ.υ.  Όλοι έχουμε παρατηρήσει την τεράστια διαφορά στην συμπεριφορά των εισπρακτόρων στις εθνικές οδούς σε αντίθεση με αυτούς στις παραχωρημένες οδούς.  Η επικοινωνία με το Δημόσιο πρέπει να καταστεί ευκολότερη.  Πόσες φορές έχουμε καλέσει δημόσια υπηρεσία και το τηλέφωνο είτε δεν απαντάει είτε βουίζει.  Απλά θα έπρεπε να ελέγχονται αυτόματα όλα τα τηλέφωνα του δημοσίου και αν έχουν μόνο εξερχόμενες κλήσεις, τότε να καταργούνται.      

Χρειάζεται εμπιστοσύνη στην απονομή δικαιοσύνης.  Φοβόμαστε ότι όλες οι επενδύσεις που θα γίνουν από το εξωτερικό θα αποδεικνύουν ακριβώς την έλλειψη εμπιστοσύνης, γιατί θα περιέχουν προβλέψεις εφαρμογής αλλοδαπού δικαίου ή/και αλλοδαπής διαμεσολάβησης.  Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας από τους λόγους που μας στήριξε η Ευρώπη ήταν για να απαλειφθεί η πρόβλεψη χρήσης του Ελληνικού Δικαίου για το μέγιστο μέρος των οφειλών μας που δεν πρόβλεπε αλλοδαπό δίκαιο, ενώ τώρα το σύνολο των χρεών μας το προβλέπει...  Δεν επιτρέπεται η παραγωγή 77 φορολογικών νόμων και 230 εγκυκλίων μέσα σε 11 μήνες!  Ούτε επιτρέπονται εκπτώσεις στο πόθεν έσχες χάριν της κτηματαγοράς.  Το κράτος δεν μπορεί να συντάσσει νόμους με εκπτώσεις!  Οι νόμοι για τον ΕΝΦΙΑ και το πόθεν έσχες είναι παράλογοι και πρέπει να καταργηθούν…  Δεν επιτρέπεται να ορίζεται δικάσιμος το 2026.  Δεν επιτρέπεται να παραχωρούνται ατέλειωτες αναβολές στους δικηγόρους του Δημοσίου.  Δεν επιτρέπεται η μέση διάρκεια δικαστικής επίλυσης διαφορών για τον ΦΠΑ να είναι 9 χρόνια.  Η επέμβαση στον τρόπο απονομής δικαιοσύνης πρέπει να είναι από τα κύρια μελήματα μας για το μέλλον.

Χρειάζονται καλά θεμελιωμένες προτάσεις για επενδύσεις από γνώστες όμως της αγοράς.  Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχάς τι εννοούμε με τον όρο «επενδύσεις».  Επενδύσεις είναι αυτές που θα αυξήσουν την εθνική παραγωγή σε πρωτογενή και δευτερογενή προϊόντα και υπηρεσίες.  Επενδύσεις δεν είναι η αγορά υφισταμένων μετοχών ή ομολογιών ή δανείων εταιρειών από διάφορα hedge funds, vulture funds, catastrophe oriented funds και άλλα παρόμοια.  Περίπου 160 εταιρείες του Χρηματιστηρίου της  Κύριας Αγοράς είναι ακόμα ενεργές.  Αυτοί είναι οι γνώστες της αγοράς και από αυτούς και τους συναδέλφους τους εκτός Χρηματιστηρίου ή και του εξωτερικού θα προέλθουν οι «καλά θεμελιωμένες επενδυτικές προτάσεις» και όχι από κάποιο Υπουργικό, ή μελετητικό γραφείο!  Εάν όμως δεν τολμήσουν οι Έλληνες, μην περιμένετε πολλά από τα διάφορα funds !  Και για κάποιο μυστηριώδη λόγο οι πολιτικοί μας δεν βλέπουν τους Έλληνες με το ίδιο καλό μάτι που βλέπουν τους ξένους…
 
Χρειαζόμαστε νέο σύνταγμα.  Εν κατακλείδι, πρέπει να αναφερθούμε στην συνταγματική αναθεώρηση.  Η χώρα μας έχει πολλούς συνταγματολόγους εντός και εκτός Βουλής.  Αναμφίβολα  η σύνταξη του καταστατικού χάρτη της χώρας απαιτεί την συνεργασία όλων και όχι μόνο των συνταγματολόγων.   Στην επιτροπή λοιπόν πρέπει να συμμετάσχουν και εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων συμπεριλαμβανομένων των συνδικαλιστών.  Όλοι αυτοί οι φορείς της οικονομίας πρέπει να είναι η πλειοψηφία της συντακτικής επιτροπής, γιατί δεν επιτρέπεται να αγνοήσουμε αυτές τις γνώμες όπως τις αγνοήσαμε ήδη τόσες φορές...    

* Το κείμενο αυτό του Π. Δράκου, ο οποίος υπήρξε διευθύνων σύμβουλος της ΙΖΟΛΑ και είναι πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής της Ένωσης Εισηγμένων Εταιρειών, γράφτηκε με αφορμή την εκδήλωση για τα 80 χρόνια της Οικονομικής Επιθεώρησης (16 Οκτωβρίου 2014, στο Cotsen Hall της Γενναδείου Βιβλιοθήκης) και δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου. Περισσότερα για την εκδήλωση στην ενότητα Εκδηλώσεις στο site http://www.economia.gr/el/main/index.


 
  Εκτύπωση σελίδας   Αποστολή με e-mail

 
     
 
ΕΝΩΣΗ ΕΙΣΗΓΜΕΝΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ - ΕΝ.ΕΙΣ.ΕΤ.
Τηλ: 210.3641742 | 210.3641831 - Fax: 210.3641628
designed by Creative Marketing S.A.
powered by OSMIUM™
 
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

 





 


 






ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ